Blog-Racisme in tijden van Corona

Racisme in tijden van Corona

Een collega wil mij even spreken. Hij begrijpt het niet meer, snapt niet hoe het kan dat racisme in Nederland nog steeds weggewuifd wordt. Als vader van drie kleine zet hij zich met hart en ziel in voor het empoweren van kansarme jongeren voor het empoweren van talentvolle jongeren in kansarme wijken. Hij is energiek, optimistisch, creatief, belezen, succesvol in het bereiken van zijn doelgroep, een handige netwerker en altijd hoopvol. Maar één ding laat hem niet los. Hoe kan het toch, dat racisme in ons land (én andere landen) altijd besproken en gedefinieerd wordt op voorwaarden van de mensen die er niet door getroffen worden? Hij maakt zich zorgen over de toekomst van de jongeren waar hij mee werkt. De toekomst van zijn kinderen, de toekomst van zijn land. Of ik weet wat er aan de hand is? Ik begrijp hem. Hij heeft door wat er gebeurt. Hij ziet dat racisme en discriminatie in ons land geïnstitutionaliseerd zijn. Hij ziet hoe BIPOC (black, indegenous, people of colour) in een verdedigende hoek worden gedrukt, zodra ze racisme en discriminatie bespreekbaar willen maken. Hij ziet ook hoe moeilijk het voor meer geprivilegieerde medelanders is om toe te geven dat zij privileges hebben.
En daar zit de angel. Verandering begint met acceptatie dat er iets mis is en het beter kan. Op dit moment bepaalt wit journalistiek Nederland wat acceptabel is en wat beter kan. Die beperkte groep bepaalt de onderwerpen die aan bod komen, kiest de gasten in nieuws- en actualiteitenprogramma’s, beslist wat gedoogd moet worden en wat te ver gaat.
Zo bevestigen ze welke norm acceptabel is en welke niet.
Wil je echt verandering? Heb je de wens om iets te doen? Wil je dat ons land veilig is voor iedereen en niet alleen voor de mensen die de norm bepalen? Laat je dan horen, bied mensen met een andere achtergrond een podium. Stap opzij en bied een luisterend oor. Natuurlijk, je mening is belangrijk. Maar wil je je mening inclusief vormen en écht leren van de mensen die elke dag ervaren hoe het is om met discriminatie om te gaan? Dan is de eerste stap: luisteren Hoe je huidskleur een reden kan zijn om je anders te behandelen, te wantrouwen, sneller te controleren, op te sluiten of zelfs te vermoorden? Dat is niet te vatten.
Maar van de mensen die het meemaken, kun je wél leren wat zij van jou nodig hebben. Jij kunt het verschil maken: als buur, als vriend, als leidinggevende of als ondernemer Jij laat dagelijks zien waar de grens ligt en wat de norm is: als docent, als leraar, als coach. Jij bent een voorbeeld en ik daag je uit: Welk voorbeeld wil je zijn?
Mijn hart bloedt voor de familie en geliefden van George Floyd, Mitch Henriquez en de vele, té vele anderen. Mijn boosheid zet ik om in actie. Doe je mee?

Foto credits: @graphincent

2 Comments
  1. Helma 04/06/2020 at 18:06 - Reply

    Mooi verwoord, en wat ben ik trots om te zeggen dat ik door jou, lessen en trainingen Seyda, mij bewust ben dat ik een blanke vrouw ben met privileges, (voor)oordelen, discrimineer en soms mensen uitsluit. En sinds ik dat ervaren heb en me daar vreselijk slecht over heb gevoeld, ben ik mij veel meer bewust van wat ik doe. Ik benoem en vraag steeds meer in mijn directe omgeving, wat er gebeurd. Door te luisteren en te vragen wat de ander nodig heeft. Kleine stapjes vooruit, en ik blijf vragen stellen door oprecht nieuwsgierig te zijn naar die ander.
    Lieve groet Helma

  2. Ingrid 05/06/2020 at 20:42 - Reply

    Mooi, Seyda. Keep up the good work!
    En ja, ik doe zeker mee.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.